London

Posted on Aug 15, 2006 in Blog

Seinustu dögum var eytt í ferðalag til London því að pabbi átti fimmtugs afmæli á laugardaginn. Við héldum út á ókristinlegum tíma á fimmtudagsmorguninn og vorum ekki fyrr komin út en allt varð brjálað á öllum flugvöllum landsins vegna hriðjuverka árásanna sem var naumlega aftrað á sama tíma og við lenntum. Vorum reyndar bara heppin að fá að lenda og komumst seinna að því að við hefðum naumlega fengið að lenda. Það var frekar funky að koma í tollinn á Stanstead on það var ekki sála í sjónmáli, enda vissum við ekki að hriðjuverkatilræðinu fyrr en við vorum komin úr tollinum. Á föstudeginum fórum við svo með lest til Salsbury og þaðan með rútu að skoða hið magnaða Stonehenge sem var mjög spennandi. Föstudagskvöldið fór svo bara í eitthvað rugl enda Bretar alls ekki fólk sem djammar eins og íslendingar, það er sko oft byrjað klukkan átta, níu og þá komið í raðir á skemmtistaði, síðan er bara opið til klukkan tvö um kvöldið og fólk er að fara næstum fullt en ekki nærri eins fullt og maður er vanur heim. Á laugardeginum fórum við á einhvern markað sem var talandi dæmu um vitlausa túrista þar sem að fullt var af fólki frá öllum heimshornum að skoða markað sem bauð upp á leiðinlegustu og minnst fjölbreyttustu vörur sem ég hef séð á markaði. Einnig var athyglisvert að sjá þessa geðveiku túrista taka myndir af öllu, götunni, húsaveggjum, púströrum af bílum og hús númerum. Bilað lið. Um kvöldið fórum við svo á Asia de Cuba sem er einn sá alflottasti veitingarstaður í heiminum enda hannaður af einum fremsta hönnuði heims Phillippe Starck og ekki kom á óvart annað en að maturinn var einn sá besti sem ég hef nokkur tíman smakkað.

Á sunnudags eftirmiðdaginn tók svo við ferðalagið heim og nú var það ekkert slor því að varúðar ráðstafanir á öllum flugvöllum landsins voru í hámarki. Það mátti næstum ekkert taka með sér í gegnum security, bara ferðagögn og veski, enga lykla, bækur, blöð, drykki, mat, ekki nærri nokkurn skapaðan hlut og það sem þú tókst með þér varð að vera í glærum plastpoka. Síðan þegar maður kom að öryggishliðinu þá varð maður að fara úr skónum (damn you shoe bomber) og það var handleitað á manni. Alvarlega ekki skemmtileg reynsla, en maður varð bara að lifa við þetta. Eftir að maður komst í gegnum öryggið gat maður hinsvegar sem betur fer farið í bókabúð og keypt sér blöð þannig að maður hefði eitthvað annað að gera um borð en að sofa (Aníta var alveg að verða vitlaust af iPod leysi en lifði samt). Þrátt fyrir allt þetta vesen og ógeðslega langar raðir út af öllu aukna örygginu komst maður nú heill á leiðarenda og ég var mjög ánægður með ferðina nema hvað ferðin heim var ótrúlega þreytandi.


Related posts from the blog: